تا زماني كه دستهاي گرمت همراه دستاي خسته اي منه!

تا وقتي كه نگاهت تنها پناهگاه و تكيه گاه نگاه سرگردان منه!

تا زماني كه تو همسفر جاده زندگي من هستي!

تا وقتي كه شونه هاي تو امن ترين جاي دنياست براي من!

من زنده هستم! براي زندگي كردن با تو!

سیییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییلام...

خوفیییییییییییییییییییییییییییییییییییییین؟؟؟

امروز فقط واستون عکس گذاشتم.....

فقط نظر یادت نررررررررررررررررررررررررررررررررررره....

بدو برو توی ادامه مطلب  بقیش اونجاست.......

حرف های است برای گفتن که اگر گوشی نبود نمی گوییم.

و حرف های است برای نگفتن ک هرگز سر به ابتذال گفتن فرود نمی اورد.

و سرمایه ماورایی هرکس حرف هایی است که برای نگفتن دارد.

حرف هایی که باره های بودن ادمی اند و بیان نمی شوند مگر اینکه مخاطب خویش را بیابند.

هرگز دستي رو نگير وقتي قصد شکستن قلبش رو داري...

هرگز نگو براي هميشه وقتي مي دوني جدا ميشي...

هرگز نگو دوسش داري وقتي که بهش اهميت نميدي...

                 هرگز درباره احساست حرف نزن وقتي که واقعاً وجود نداره...

هرگز به چشماش نگاه نکن وقتي قصد دروغ گفتن داري...

               هرگز بهش سلام نکن وقتي مي دوني خداحافظي در پيشه...

 
هرگز به کسي نگو تنها اونه وقتي تو ذهنت به ديگري فکر مي کني...

                 هرگز قلبي رو قفل نکن وقتي کليدش رو نداري...

هرگز به اين آسوني ها از دستش نده...

        شايد هيچ وقت کسي رو پيدا نکني که اينقدر دوست داشته باشه...

سیییییییییییییییلام

من اوومدممممممممممم

دلم واسه همتون تنگ شده بوووووووووووووووووووووووووووووووووووووود

مسی که دعا کردین واسم........

عملم به خوبی تموم شد......

خیلی خوشحالم که اجزای صورتم دوباره سره جاشه....

و خوشحالترم چون بر گشتم پیش شمااااااااااااااااااا...

دوستون دارم..... همیشه سالم و سر حال باشین

سلام به دوستای گلم...

عزیزان من شاید تا یه مدت دیگه پیدام نشه...

اخه باید برم صورتم رو عمل کنم....

واسم دعا کنین که مشکلی پیش نیاد...

همتون رو دوست دارم...

مواظب خودتون باشین..

         آدمک آخر دنياست ، بخند
                                          آدمک مرگ همين جاست ، بخند
          آن خدايي که بزرگش خواندي
                                         به خدا مثل تو تنهاست ، بخند
        دستخطي که تو را عاشق کرد
                                        شوخي کاغذي ماست ، بخند
         فکر کن درد تو ارزشمند است
                                        فکر کن گريه چه زيباست ، بخند
        صبح فردا به شبت نيست که نيست
                                        تازه انگار که فرداست ، بخند
        راستي آنچه به يادت داديم
                                         پر زدن نيست که درجاست ، بخند
         آدمک نغمه ي آغاز نخوان
                                        به خدا آخر دنياست ، بخند

گفتم:باشه

بعد از اینکه بازیمون تموم شد گفتش:تو بهترین دادش دنیایی...

وقتی بزرگتر شدم و به دانشگاه رفتم چشمام همش اونو میدید می خواستم از ته دل بهش بگم دوسش دارم...اما اون هنوز به من می گفت تو بهترین دادش دنیایی...

وقتی ازدواج کرد من ساقدوشش بودم اما اون هنوز می گفت:تو بهترین دادش دنیایی...

وقتی مرد من زیر تابوتشو گرفتم...مطمئن بودم اگه می تونست حرف بزنه می گفت:تو بهترین دادش دنیایی...ولی بعد از مدتها وقتی دفتر خاطراتشو خوندم دیدم نوشته:عاشقت بودم  دوست داشتم  اما میترسیدم بگم  برای همین میگفتم تو بهترین دادش دنیایی

 گفتی دوست دارم قلبم تندتر از همیشه تپید ،

لبخند زدم وباورت کردم .با اینکه می دونستم لب ها دروغ می گن

.با صدات نوازش کردی تپش قلبت روحس کردم !مهربونو پاک بود .

نگاهت گرم ودلنشین !صدات آرامش دل !نفست بوی بهار عشق بود !

به تو تکیه کردم وآروم شدم با تو از همه چیز در امان بودم. 

دلم بدجوری گرفته..هر طرف که نگاه ميکنم تو رو ميبينم...

عطرتو حس ميکنم و صداتو ميشنوم..اما تو هيچ وقت نيستی...

ميترسم دستاتو تو دستم بگيرم..ميترسم بلور انگشتاتو بشکنم...

می ترسم تو هم مثل من بوی تنهايی و غربت بگيری..

می ترسم اين بغض هزار ساله به تو هم سرايت کنه...

من از مرگ نمی ترسم از رفتن تو می ترسم...

می ترسم تو بری و من نميرم!

می ترسم بدون تو زنده بمونم..

اما هيچ وقت نفهميدی..

اما بازم ميخوام از تو بنويسم ..ميدونی چرا؟؟

چون اول و اخر لحظه هام تويی...

بذار هميشه پريشونت بمونم ميذاری که ؟؟

دوستان همیشه منتظر نظراتتون میمونم....

 گفت: کسی دوستم ندارد. می دانی چقدر سخت است که کسی دوستت نداشته باشد؟ تو برای دوست داشتن بود که جهان را ساختی. حتی تو هم بدون دوست داشتن... !

خدا هیچ نگفت.

گفت: به پاهایم نگاه کن! ببین چقدر چندش آور است. چشم ها را آزار می دهم. دنیا را کثیف می کنم. آدم هایت از من می ترسند. مرا می کُشند. . . برای اینکه زشتم؛ زشتی جرم من است.

خدا هیچ نگفت.

گفت: این دنیا فقط مال قشنگ هاست. مال گل ها و پروانه ها، مال قاصدک ها، مال من نیست.

خدا گفت: چرا، مال تو هم هست.

دوست داشتنِ یک گل، دوست داشتنِ یک پروانه یا قاصدک کار چندان سختی نیست. اما دوست داشتنِ یک سوسک، دوست داشتنِ تو کاری دشوار است.

دوست داشتن کاریست آموختنی؛ و همه رنج آموختن را نمی برند.

ببخش کسی را که تو را دوست ندارد. زیرا که هنوز مؤمن نیست. زیرا که هنوز دوست داشتن را نیاموخته؛ او ابتدای راه است.

مؤمن دوست دارد. همه را دوست دارد. زیرا همه از من است و من زیبایم. چشم های مؤمن جز زیبایی نمی بینند. زشتی در چشم هاست. در این دایره هر چه که هست نیکوست. آن که بین آفریده های خدا خط کشید شیطان بود. شیطان مسئول همه ی فاصله هاست.

حالا قشنگ کوچکم! نزدیکتر بیا و غمگین نباش.

قشنگ کوچک حرفی نزد و دیگر هیچ گاه نیندیشید که نازیباست.

         به نام خدای خوبیها

اومدم تا بهت بگم هنوزم که هنوزه عاشق بادبادکای صورتی با طرح لبخندم

اومدم تا بهت بگم که هنوزم که هنوزه دیوونه ی جوجه های رنگیمو دلم میخواد بغلشون کنم

اومدم تا بهت بگم که هنوزم که هنوزه تنها ارزوی بزرگم بال دراوردنو رفتن تو دل اسمونه

اومدم که بگم  هنوزم که هنوزه با اینکه توی آسمون هیچ ستاره ای نیست

 اما بازم چشمامو مسئول پیدا کردن ستارم میکنم..حتما یه جایی قایم شده

اومدم بگم هنوزم که هنوزه بارونو دوست دارمو واسه اومدنش خدا خدا میکنمو

وقتی اومد یه دل سیر نگاش میکنم

 ....اومدم بگم هنوزم عاشق زندگیم

 .....اومدم که بگم پاییز قشنگه

اومدم بگم سلام

خوبی دوست من؟

تو هم بادبادک صورتی با طرح لبخند دوست داری؟؟؟؟؟؟

خوب من , منظره خوب تماشا دارد

ساختم آینه ای را به بلندای خیال

تا خودت را به تماشای خودت وادارد

راز گیسوی تو دنیای شگفت انگیزی است

که به اندازه صد فلسفه معنا دارد

گوش کن , خواسته ام خواهش بی جایی نیست

اگر آیینه دستت بشوم جا دارد

چشم یک دهکده افتاده به زیبایی تو

یعنی این دهکده , یک دهکده رسوا دارد

کوزه بر دوش , سر چشمه بیا تا گویند

عجب این دهکده سرچشمه زیبا دارد

در تو یک وسوسه مبهم و سرگردان است

از همان وسوسه هایی که یهودا دارد

عشق را با همه شیرینی و شورانگیزی

لحظه هایی است که افسوس و دریغا دارد

بی قرار آمدن , آشفتن و آرام شدن

حس گنگی است که من دارم و دریا دارد

یخ نزن , رود معمایی من , جاری باش

دل دریاییم آغوش پذیرا دارد...

اين قلم؛ اين کاغذ؛ اينهمه مورد خوب!!!

راستش مي داني طاقت کاغذ من طاق شده...

پيکر نازک تنها قلمم ؛زير آوار غم و درد ببين خرد شده!!!

مي تواني تو بيا سر اين قصه بگير و بنويس...

مي تواني تو از اين وحشي طوفان بنويس!

من دگر خسته شدم

راست گفتند مي شود زيبا ديد؛ مي شود آبي ماند!!!

اما ... تو بگو ؛گل پرپر شده را زيباييست؟!

 رنگ مرگي آبيست؟

مي تواني تو بيا؛ اين قلم ؛ اين کاغذ...

بنشين گوشه دنجي و از اين شب بنويس

بنويس از کمر بيد شکسته ؛ و يک پنجره ساکت و بسته!!!

ازمن! "آنکه اينگونه به اميد سبب ساز نشسته"

هر چه مي خواهي از اين صحنه به تصوير بکش

صحنه ئ پيچش يک پيچک زشت؛ دور ديوار صدا!!!

حمله ي خفاشان!!!

جراتش را داري که ببيني قلمت مي شکند؟

کاغذت مي سوزد؟

من دگر خسته شدم. مي تواني تو بيا

اين قلم؛ اين کاغذ؛ اينهمه مورد خوب...

من دگر خسته ام از اين تب و تاب....

تو بيا و بنويس... 

تو واسم نشونه از خدای عالم

 تو یه قطره از خدایی...            

                       تو یه قطره از خدایی...      

                                        تو یه قطره از خدایی...

توی باغ عاشقا دلم تپید

چشم من اونجا فقط یک گل و دید

نه شقایق،نه مریم و نه اطلسی

یاس من تویی به دادم میرسی

عطر تو عطر خوش نجابته

واسه من قهر تو هم نجابته

یاس من کنارت آروم می گیرم

اگه پژمرده بشی من می میرم

سهم من از عاشقی تو زندگی

می خوام عشقی باشه از رو سادگی

یاس من سخته ز هم دل بکنیم

من و تو زنده به خاطر همیم

بهت نگفتم تا حالا این که چقدر دوست دارم

اما حالا بهت میگم بی تو دارم کم میارم

بهت نگفتم تا حالا که بد جوری عاشقتم

بهت نگفتم تا حالا اما حالا بهت میگم

داری کجاها می کشی باز این دل دربه درو

قشنگ مهربون من اینجوری از پیشم نرو

بهت نگفتم تا حالا این که چقدر دوست دارم

اینکه چقدر آرزومه پیش چشمات کم نیارم

دلم می خواد باور کنی از ته دل می خوام ترو

وقتی میگم بمون بمون وقتی میگم نرو نرو

بری هزار سا لم بشه چشم انتظارت می مونم

بازم برای دل تو ترانه ها مو می خونم

خودت می دونی که ترو از دل و از جون می خوامت

لیلی عشق من شدی من مثل مجنون می خوامت

چرا تنهام میزارین؟؟؟؟

باور کنین دوستون دارم

شکستم

وقتی انسان بودم

روزی به بیابان سفر کردم

سگ پایم را گاز گرفت

من جیغ کشیدم

آدم ها زیاد بودند

پر بودند از شلوغی

من صورتم را در دستانم پنهان کردم

و شقیقه هایم را محکم فشردم

و به ناچار گریستم

بیابان تاریک شد و خلوت

گرگ ها پارس کردند

و سگ ها زوزه کشیدند

ومن سیبی را در تاریکی با پوست خوردم.........

.

واقعا می خوای نظر ندی؟؟؟؟

گر چه عشاق در این شهر زیادند بسی
آنچه من دیده ام از عشق ندیدست کسی

درد پیری را جوانی می کند درمان و بس
آه کاین درمان نباشد در دکان هیچ کس

سادگی آسون اما ساده موندن خیلی سخته
هوس و بیرون دروازه نشوندن خیلی سخته

چراغی را که ایزد برفروزد
هر آنکس پف کند ریشش بسوزد

ما چون دو دریچه رو به روی هم
آگاه ز هر بگو مگوی هم
هر روز سلام و پرسش و خنده
هر روز قرار روز آینده
اکنون دل من شکسته و خستست
زیرا یکی از دریچه ها بستست
نه مهر فزون ، نه مهر جادو کرد
نفرین به سفر که هرچه کرد او کرد

فراز و نشیب بیابان عشق دام بلاست
کجاست شیر دلی کز بلا نپرهیزد

کردم از عقل سوالی که بگو ایمان چیست؟
عقل در گوش دلم گفت که ایمان ، ادب است.

یه شعر خیلی زیبا از علیرضا بدیع گذاشتم که خودم خیلی دوستش دارم . آقای بدیع با این که سن و سال زیادی ندارن ولی خیلی زیبا شعر می گن. شعر رو بخونید و کمی هم روش دقت کنید .
واقعا زیباست ...

با استکان قهوه عوض کن دوات را
بنویس توی دفتر من چشم هات را
بر روزهای مرده تقویم خط بزن
وا کن تمام پنجره های حیات را
خواننده ی کتیبه ی چشم ولبت منم
پر رنگ کن بخاط من این نکات را
ما را فقط به خاطر هم آفریده اند
آن گونه که خواجه و شاخ نبات را
نام تو با نسیم نشابور می رود
تا از غبار غم بتکاند هرات را
یک لحظه رو به معبد بودائیان بایست !
از نو بدل به بتکده کن سومنات را
حالا بایست! دور و برت را نگاه کن
تسخیر کرده ای همه کائنات را
تا پلک می زنی ، همه گمراه می شوند
بر روی ما مبند کتاب نجات را ...

 پنجره...!

بی تو به نهایت کوچه نگاه می کنم

از پشت پنجره صدای کفش هایت را در فضای خالیه کوچه جست و جو

می کنم

خطا هایم را به یاد می آورم ، افسوس روزهای خوش گذشته را

می خورم...

دیری نمی گذرد که آسمان نیز همصدا با دلم غبار آلود می شود

دیگر چشم هایم سوی قبل را ندارد

با این وجود باز هم خیره به کوچه می مانم!

شاید برای یک بار دیگر فقط نگاهی به وسعت یک نظر به تو اندازم

شبها و روزها سپری می شود...

شبها با مهتاب همدل می شوم...

روزها با باد نغمه سر می دهم...

من اینجا در فاصله ای دورتر از ناکجا از تو انتظار می کشم

فاصله ای نه به دلیل دوری راه...!

بلکه...

به دلیل دوری دل تو از من

به خاطر خطاهایی نابخشودنی از جانب من

که همه و همه از بسته بودن چشم دلم

به روی منظرۀ زیبای عشق و تو بوده

اکنون که می خواهم آن منظره را ببینم

به کویری سخت تشنه محبت و بیزار از عشق بر می خورم

که چگونه آرام آرام ازبین می رود

آری جای عشق در دلت کینه یا شاید نفرتی هنگفت فوران کرده

می خواهم باز گردم!!!

ولی چگونه نمیدانم...!

نه میتوانم توقعی مبنی بر بخششت داشته باشم

نه می توانم دست بکشم

چگونه این همه رنج بر تو فرستادم نمی دانم؟!

چگونه تو را از خود راندم؟!

فقط می دانم دوستت دارم...

ولی تا ابدیت خود چشم به راه قدمهایت از این کوچه خواهم ماند

و وصیت می کنم مرا در دیوار زیر پنجره به خاک سپارند

که شاید به مزارم بیایی و بتوانم نظاره ات کنم

ولی افسوس که آن هنگام دیگر صدایم را نمی شنوی...!!!